Een blog van mijn zus Deborah

Dit keer geen blog van mijzelf maar geschreven door mijn zus Deborah.

Dag lieve en behulpzame mensen,

Ik ben Deborah en de trotse zus van Chenna  

Ik was nog net geen 5 jaar toen Chenna geboren werd en al snel werd duidelijk dat het anders was dan bij vriendjes en vriendinnetjes die een broertje of zusje hadden gekregen. Mijn zusje kwam niet naar huis en toen ik haar voor het eerst zag lag zij in een couveuse met allerlei kabeltjes die op haar lijf geplakt zaten.

Eenmaal thuis was het voor mij  al snel “normaal” en had ik gewoon een zusje net zoals ieder ander ondanks de therapeuten die aan huis kwamen, een sta plank om te kunnen staan, een driewiel fiets en een rolstoel. Ik heb haar nooit anders gezien ondanks haar beperkingen.

De dokters zeiden dat ze nooit iets zou kunnen en altijd aan bed gekluisterd zou zijn. Jeetje wat heeft zij hen laten zien dat ze er naast zaten want toen ze 8 jaar was zette zij haar eerste stappen  (op dierendag ik vergeet het nooit meer). Haar kracht, doorzettingsvermogen en positieve kijk op het leven hebben mij altijd verbaasd. Chenna heeft er altijd naar gestreefd om zo zelfstandig mogelijk te zijn en alles uit haar zelf te halen wat erin zat. Ze heeft gepresteerd op topsport niveau. De laatste paar jaar geeft haar lichaam steeds meer aan dat het dit hoge niveau niet meer aan kan en gaat achteruit en best hard ook. Van zelfstandig lopen, naar een rollator en rolstoel, naar een voor haar pijnlijk punt; een elektrische rolstoel.  Dit en de bijkomende pijn beperkt Chenna zodanig in haar dagelijks leven dat zij hulp moet inschakelen van de zorg voor bijv. de jas en andere kleding aan en uittrekken tot het oprapen van dingen die ze laat vallen. Zelfs het indrukken van een liftknop is moeilijk geworden. Dit maakt dat Chenna vaker thuis blijft, vaker alleen is, meer eenzaamheid ervaart en minder plezier in haar leven heeft. Dit doet mij veel verdriet en ik voel mij machteloos. Een hulphond zou haar kunnen helpen om weer zelfstandiger te zijn en daardoor ook minder eenzaam te zijn.

Met het organiseren van deze crowdfunding heb ik eindelijk het gevoel dat ik iets kan doen, een verschil kan maken en niet alleen maar machteloos toe hoef te kijken. Ik heb haar belooft dat de hulphond er gaat komen en ik heb er dan ook alles voor over om mijn belofte aan haar na te komen.

Laatst vroeg iemand waar ben je het meest trots op? Ik hoefde niet lang na te denken. Uiteraard ben ik enorm trots op mijn twee kinderen maar de trots die ik daarnaast voel voor mijn zusje is met geen pen te beschrijven. Er is niemand waar ik zoveel respect voor heb dan haar. Zij is een ontzettend lieve en betrokken tante voor mijn kinderen en respecteert mij zoals ik ben. De manier waarop zij altijd in het leven heeft gestaan en nog steeds is ongekend groots en daarom vraag ik jullie allemaal om mij mee te helpen om mijn belofte aan haar na te komen.

Doneer als het kan en deel de hulpvraag zoveel mogelijk.  Dank jullie wel ❤️

Liefs Deborah